مركز آموزشي سوم شعبان چهار مشهد

کودک نباید عقب بماند

چنین رفتاری مسلما عوارض خاص خودش را هم دارد. مادر یا پدری که نقش حمایتگر افراطی را ایفا میکند، در ابتدا انرژی دارد و برای فرزند یا فرزندانش وقت زیادی اختصاص میدهد اما رفته رفته خسته شده و ادامه این روند به خود او هم آسیب وارد خواهد کرد. اما این آسیب تنها مختص مادر یا پدر حمایتگر افراطی نیست، زیرا صدمه اصلی به کودک وارد می شود و علاوه بر اینکه دیگر حضور والدین برای او آزاردهنده شده، جامعه پذیر نیست واحساس میکند از جامعه و سایر افراد عادی عقب مانده است.

این عقب ماندن از جامعه هم فرزند را آزار می دهد و هم والدینی را که به دلیل چنین اتفاقی خودشان را مقصر می دانند و احساس گناه میکنند.مسئله مهمی که وجود دارد این است که برای بهبود شرایط و کمک به این گونه فرزندان، در درجه اول باید مادر و پدر خودشان را شناخته، به نقص ها و ضعف های خود آگاهی داشته باشند و ابتدا آنها را برطرف کنند، چرا که این اضطراب موجود در کودکان، از والدین به آنها انتقال مییابد. باید با مطالعه، کمک گرفتن از مشاوران و متخصصان بدانند کدام رفتارها سبب میشود کودک رشد کند و پیش برود و در عوض کدام رفتار ها کودک را عقب نگه می دارد.

کودکان، تجربه گرا هستند و از اتفاقاتی که میافتد تجربه کسب کرده و دنیایشان را همان طور شکل میدهند

اول خودمان را درمان کنیم

کودکان، تجربه گرا هستند و از اتفاقاتی که میافتد تجربه کسب کرده و دنیایشان را همان طور شکل میدهند. وقتی با هر اتفاقی مادر دست و پایش را گم کند، مضطرب شود و کنترل خودش را از دست بدهد و شروع کند به گریه کردن، کودک احساس میکند محیط ناامن است و بیشتر و بیشتر به خانواده وابسته شده و از جمع گریزان میشود بنابراین مادر و پدر در ابتدا باید به نقش پدر یا مادری خود شک کنند، بررسی کنند که آیا بیش از حد کنترل گر و انتقادگر هستند یا نه. ببینند خودشان از محیط اطراف ترس دارند یا نه، دچار وسواس و اضطراب هستند یا نه و اگر چنین بود باید ابتدا به درمان خودشان بپردازند تا در مراحل بعدی، کودکی سالم و اجتماعی داشته باشند.

به فرزندتان حس امنیت بدهید

مشاهده میشود که بعضی خانواده ها هسته ای هستند و ارتباط خانوادگی آنها کم است اما باز هم فرزندشان دچار حس ترس از جمع نیست و به راحتی با جمعهای گوناگون کنار میآید و از حضور در مهد کودک و مدرسه و محیط دوستان احساس بدی ندارد. اما گاهی نیز دیده میشود خانواده هایی هستند که ارتباطات خانوادگی زیادی دارند اما کودک به سختی جمع را میپذیرد و با افرادی غیر از نزدیکانش احساس غریبی میکند. این حالت به همان شیوه های رفتاری که در خانواده وجود داشته و به افراد مهم زندگی کودک برمیگردد. فراموش نكنید که باید در کنار همه مراقبتها و کنترلهایی که صورت میگیرد و در کنار همه هشدارها و اخطارها و همراه با نکاتی که برای مراقبت از کودک به او توصیه میشود، احساس امنیت را هم در او به وجود بیاورید تا راحت تر و بهتر بتواند جمع و حضور افراد غریبه را پذیرا شود و گمان نکند همه قصد آسیب رساندن به او را دارند.

منبع:جامعه مجازی کودک و والدین